Toekomstmuziek

Voor mij en vele anderen is het deze week herfstvakantie, maar ik heb niet stilgezeten. Ik had deze week twee belangrijke gesprekken waarvan de uitkomst grote invloed kan hebben op mijn toekomst. Nee, ik overdrijf niet. Deze week had voor mij meerdere momenten van de waarheid. Het was spannend, confronterend en bijzonder.

Lees meer »

Gewaagde sprong

Kleine klassen van maximaal negen leerlingen, op een school waar iedereen je naam kent en alle lesstof is aangepast naar de behoeften van iedere slechtziende of blinde leerling. Kortom: een veilige leeromgeving voor iedereen met een visuele beperking. En dan… een school als een doolhof met grote klassen van minimaal twaalf leerlingen. Bijna niemand kent je naam. Lesstof wordt gepresenteerd op digiborden en rondgestuurd in pdf-formaat. Bij veel lessen moet je van te voren een gesprek aangaan met de docent om het over eventuele aanpassingen te hebben. Dit contrast is realiteit. Het is de overstap van speciaal, middelbaar onderwijs naar regulier, hoger onderwijs.

Lees meer »

Tranen in de wind (Verhaal van de maand)

Gerben wist dat hij achter spoken aanjoeg. Het had geen zin, hij verdeed zijn tijd hier. Een klein, rationeel deel van zijn verstand dat niet verdoofd was door ellende, schreeuwde hem toe dat hij hier weg moest gaan, maar hij kon zich er simpelweg niet toe zetten. Als een standbeeld zat hij daar op de rand van een grote, stenen bloembak. De constant bewegende draaideuren aan de voorkant van het gebouw hielden zijn blik vast, terwijl ze drommen studenten naar binnen en naar buiten voerden. Rond, rond en rond gingen de deuren. Er was geen begin en geen einde, de draaideuren draaiden rond. En hij zat er naar te kijken alsof hij een wonder aanschouwde, in plaats van een alledaags stukje technologie. Hij wachtte met een langzaam uitdovende vonk van hoop in zijn hart, totdat de deuren hem gunstig gezind waren en een zeker persoon op het plein uit zouden spuwen. Terwijl hij daar zat, hopeloos wachtend, voelde hij de aanwezigheid van tientallen onbezorgde studenten om hem heen. Het nare gevoel bekroop hem, dat ze hem bekeken, elkaar aanstootten en fluisterden, maar nee, natuurlijk niet. Een hogeschool was net als een stad, zo veel mensen dat iedereen op zichzelf werd en alleen oog had voor de eigen bezigheden of die van het vriendengroepje waartoe ze behoorden. Hij zou zich veilig moeten voelen tussen al deze onverschillige jonge mensen, maar dat was niet het geval.

Lees meer »