Mijn blog is verhuisd! Verhuis jij mee?

Sinds donderdag 1 juni heeft mijn weblog officieel een nieuw webadres gekregen. Al mijn voorgaande berichten zijn meeverhuisd. Nu mijn lezers nog! 🙂

Mijn nieuwe weblog: https://blog.morena-schrijft.nl. Je kunt je nog steeds via WordPress abonneren. Hopelijk zie ik je daar!

Advertenties

Stok vs hond

Mijn lieve geleidehond Siërra is nu precies twee maanden en één dag bij me en gedurende deze tijd heb ik ruimschoots de kans gekregen om haar karaktereigenschappen, favoriete speeltjes, eten en hobby’s enigszins in kaart te brengen. Mijn levende knuffelbeertje is beschermend, blaft wel maar bijt niet en ze is dol op rennen, pootjebaden en stokken kapot knagen. Dit laatste is misschien ietwat ironisch als je nagaat dat ik haar heb gekregen als vervanging voor mijn taststok. Ik loop nu eigenlijk nooit meer met stok, want ik heb Siërra. Maar welke verschillen ervaar ik nou tussen het hebben van een geleidehond en het gebruiken van een taststok? Hier de voor- en nadelen van een hond op een rijtje.

Lees meer »

Zeg maar jij

De Nederlandse taal is complex en voor mensen uit het buitenland moeilijk te leren. Ook voor ervaren sprekers kan onze moedertaal nog vrij uitdagend zijn. Ik heb zelf een grote voorliefde voor het Nederlands en vind dat juist haar complexiteit, haar grillen, zo mooi zijn. Ondanks dat vervloek ook ík het Nederlands wel eens, als ik iets wil omschrijven maar de juiste woorden niet kan vinden, of wanneer taalregels mijn inspiratie doen struikelen tijdens een schrijfsessie.

Lees meer »

Politieke participatie, ja graag!

De verkiezingsstrijd werd vorige week afgesloten met een redelijk voorspelbare en toch vernieuwende uitslag. En de afgelopen weken was de kans groot dat je regelmatig om de oren geslagen werd met het cliché: ‘als je niet stemt, moet je ook niet klagen’. Ik ben het zelden zo zeer eens geweest met een cliché. Stemrecht is iets kostbaars, iets dat in lang niet alle landen bestaat. Hoe miniem je invloed ook is met één ingekleurd rood hokje, hij is er. Bovendien, als iedereen denkt dat zijn stem niets uithaalt en thuisblijft, kan de politiek sowieso geen kant meer op. Het is een beetje laat om nu iedereen die dit leest op te roepen te gaan stemmen en als 19-jarige student is die rol misschien ook helemaal niet voor me weggelegd. Toch, het is eigenlijk zo iets bijzonders wat je maar eens in de zo veel tijd kunt doen. Het neemt maar een paar minuten van je kostbare tijd in beslag. Er zijn iedere keer weer zo veel stembureaus dat er vast wel eentje vlak bij je huis is. Wat let je?

Lees meer »

Siërra

Bestand 12-03-17 09 36 50

Nog voor ze me een extra dosis mobiliteit en zelfvertrouwen schonk, gaf ze me een regelmatig slaapritme. Dit is een volledig nieuwe ervaring, nog exotischer dan het zorgen voor een hond, het voeren, het uitlaten… Het is nu zondagochtend en ik zit kwiek achter mijn computer te typen, terwijl ik twee weken geleden nog van mijn laatste nacht uitslapen kon genieten. Ik vraag me af of er ooit een moment komt waarop ik het gewoon niet meer kan. Een moment dat het vroege opstaan me gaat opbreken. Maar nee, als het goed is, is dit regelmatige slaapritme juist goed voor me. Ik ga iedere avond rond dezelfde tijd naar bed – veel vroeger dan ik anders gedaan zou hebben – en ik sta ’s ochtends rond dezelfde tijd op. En het is het waard, want dat waar ik ruim een jaar naar heb uitgekeken, is dan eindelijk gebeurd. Ik ben nu officieel de trotse en blije bezitter van een prachtige geleidehond!

Lees meer »

Gekooid (Verhaal van de maand)

Ogen, duizenden ogen. Hij probeert al deze verschillende blikken te peilen. Sommigen spreken van bewondering, anderen van walging. Ze zien hem met zijn pauwenstaart opgeheven; vol trots, pracht en praal. Ze zien hem met zijn stekels opgestoken; beschermend, verdedigend. Ze zien hem, maar ze zien hem toch ook weer niet. Ze zien wat ze willen zien en kijken niet verder. Zo veel oordelen die hem stilletjes benaderen en dan…

Lees meer »

Parels van de npo

Toegangsdeuren van de studio Westergasfabriek, met logo's van DWDD en Jinek

Soms maak ik me erge zorgen om de publieke omroep. Er wordt naar mijn mening veel te veel op bezuinigd en steeds meer omroepen moeten samenwerken om goede programma’s tot stand te laten komen vanwege gebrek aan geld. Eerst dacht ik vanwege gebrek aan leden, maar een korte research wees uit dat dát wel goed zit. Zelf ben ik sinds kort lid van de VARA, waar ik best trots op ben. Dus is het niet gek dat ik gisteren twee van mijn vrienden vol enthousiasme meenam naar het VARA-programma De wereld draait door, waar we, door een via de Facebookpagina van de omroep verkregen kortingscode, met vijftig procent korting binnenkwamen.

Lees meer »

Een bus te ver

Ben jij visueel beperkt en avontuurlijk aangelegd? Dan hier dé ideale reistip van mijn kant: voor een onvergetelijke vakantie-ervaring. Ga eens alleen met het openbaar vervoer over Utrecht Centraal! Deze aanbieding geldt overigens alleen als je er al een paar maanden niet meer bent geweest.

Lees meer »

Zwartrijders (Verhaal van de maand)

Mijn ov-chipkaart brandt in mijn zak met een onacceptabel laag saldo van 9 euro en 64 cent, een rede voor de incheckpoortjes om me met een verontwaardigd gepiep te weigeren. Vanwege de noodzaak om de Intercity naar Schiphol te halen, die ongeduldig ronkend staat te wachten op het perron, sneak ik achter een slanke, kale man aan door het poortje naar binnen. Het ding bespeurt mijn wangedrag en begint nijdig te jengelen. Ik negeer het, hopend dat niemand op me let. Er slaan wel eens vaker poortjes alarm, soms ook omdat ze stuk zijn, dus wie weet besteedt niemand er aandacht aan. Ik volg de man met wie ik zonder zijn medeweten station Hilversum binnen ben gelift; hij gaat naar hetzelfde spoor als ik. Mijn ogen zijn gericht op zijn zwarte rugzak, die traag meebeweegt op het ritme van zijn voetstappen. De roltrap voert ons naar boven, en daar, op het drukke perron aangekomen, voel ik ze. De lucht is er statisch van, van hun starende, beschuldigende ogen. Ik zie ze niet, ik voel ze. Indringend en bijna tastbaar elektriseren ze de lucht die ik inadem.

Lees meer »

Alleen

Ik las vanochtend een artikel op RTL Nieuws dat mij stof tot nadenken gaf. Het was een oproep, een noodkreet bijna, van de 21-jarige Larissa, die door haar beperking weinig sociale contacten heeft en hierdoor een sterk gevoel van eenzaamheid ervaart. Graag zou ze in contact komen met mensen in de buurt om daar leuke dingen mee te gaan doen. Ze is niet slechtziend zoals ik, maar of je nu een fysieke, verstandelijke of zintuigelijke beperking hebt, de kans om in een isolement te raken is groter als je ‘iets mankeert’. Het is niet leuk, bijna een taboe, maar het is helaas zo. Het hoeft natuurlijk niet, maar ik heb het zien gebeuren.

Lees meer »